Wskazówki dla wyjeżdżających

wskazowki

Starzenie się to proces, który postępuje przez całe życie. Początkowo przyjmujemy go z zadowoleniem, przybliża nas to bowiem to świata dorosłych. Gdy człowiek dochodzi do wieku średniego zaczyna być coraz bardziej niezadowolony z objawów starzenia się. Poprzez starzenie się maleje odporność na stres środowiskowy, osłabieniu ulegają także procesy naprawcze organizmie. W sposób naturalny zwiększa się liczba uszkodzeń wewnątrzkomórkowych. Proces starzenia się powoduje utratę homeostazy organizmu, co oznacza, że człowiek staje się bardziej podatny na choroby. Zmianie w funkcjonowaniu podlegają także wszystkie narządy człowieka. W procesie starzenia się obserwujemy:

  • Zmniejszenie masy kości oraz mięśni;
  • Pogorszenie wzroku i słuchu;
  • Spadek elastyczności skóry;
  • Dłuższy czas reakcji organizmu.

Wraz z wiekiem rośnie częstość ryzyko zapadnięcia na pewne choroby. Warto zapoznać się nimi, żeby odpowiednio zajmować się podopiecznym i zrozumieć jego zachowanie. Są to m. in.: (kliknij, by zobaczyć opis).

Choroba wieńcowa

Inaczej nazywana jest chorobą niedokrwienia serca. W większości przypadków jest spowodowana przez miażdżycę tętnic prowadzących krew do serca (tzw. aorty wieńcowe). Przez zmniejszony prześwit aorty dociera do serca zdecydowanie mniej czynników odżywczych i tlenu. Taka sytuacja doprowadza do chronicznego niedotlenienia serca, jego osłabiania i zmniejszenia kurczliwości. Przypadkiem skrajnym jest całkowite zablokowanie prześwitu aorty serca, co doprowadza do martwicy i zawału serca.

Najbardziej charakterystyczny objaw tej choroby to ból w klatce piersiowej, tzw. ból dławicowy. Zazwyczaj zlokalizowany jest tuż za mostkiem, w nadbrzuszu lub między łopatkami. Ból może promieniować do żuchwy, lewej kończyny górnej powodując drętwienie. Osoby określają ten ból zazwyczaj jako ściskanie, gniecenie, uczucie ciężaru na piersiach oraz pieczenie. Dolegliwościom zazwyczaj towarzyszą omdlenia, uczucie duszności, zawroty głowy, osłabienie, czasem również wymioty i nudności. Dolegliwość pojawia się zazwyczaj po zdenerwowaniu, wysiłku fizycznym, wypaleniu papierosa lub obfitym posiłku. Jeżeli ból nie ustępuje w ciągu kwadransa do 20 minut, to możemy podejrzewać zawał serca.

Diagnostyka polega na systematycznym przeprowadzaniu EKG serca. Najlepiej, gdy jest wykonywane podczas występowania bólu. Jeżeli pojawią się wątpliwości, lekarz przeprowadzający badanie może zlecić badanie poziomu enzymów sercowych. Ich podwyższony poziom może również świadczyć o zawale serca. Do badań specjalistycznych mających na celu wyeliminowanie ryzyka zachorowalności jest USG serca. Innymi badaniami mogą być: EKG serca przeprowadzone w trakcie wysiłku lub koronarografia wykonywana wyłącznie w zakładach wyspecjalizowanych i w uzasadnionych przypadkach, jest to bowiem zabieg inwazyjny. Badanie to polega na oglądaniu tętnic po wprowadzeniu do nich cewnika.

Zalecana jest, jak i w każdej obejmującej serce chorobie, zmiana stylu życia. Systematyczny wysiłek fizyczny, unikanie stresu, niskocholesterolowa dieta, zaprzestanie palenia papierosów, redukcja masy ciała to tylko nieliczne z czynników pozwalających na uniknięcie ryzyka zawałowego.

Miażdżyca

Na pojawienie się choroby wpływają różne czynniki, jej rozwój znacznie przyspiesza m. in. palenie papierosów (podobnie wpływa na rozwój choroby palenie bierne), nieodpowiedni sposób odżywiania się, otyłość, brak aktywności fizycznej i stres. Schorzenie nasilają także inne dolegliwości – cukrzyca i nadciśnienie. Pozostałe przyczyny to uwarunkowania genetyczne, wiek, zanieczyszczenie środowiska, również płeć – mężczyźni częściej zapadają na miażdżycę.

W pierwszym stadium choroby dochodzi do uszkodzenia błony wewnętrznej naczyń tętniczych, następuje modyfikacja ścian tętnicy oraz tworzenie tkanki łącznej, powstaje płytka miażdżycowa, a rozrastając się zwęża światło tętnic. W dalszym etapie płytka ulega zwapnieniu. W pierwszej fazie uszkodzona wewnętrzna błona tętnicy powoduje drobne zakrzepy, później zakrzepy zwiększają się na skutek pękania płytki miażdżycowej, z czasem dochodzi do całkowitego zatoru w danej tętnicy i krążenie w niej zostaje przerwane. Konsekwencją tego procesu jest martwica danego obszaru organizmu, co bezpośrednio prowadzi do zawału

W zależności od miejsca występowania patologicznych zmian, wyróżnia się kilka typów tej choroby:

  • miażdżyca tętnic, zmniejszone wówczas światło tętnic przyczynia się do gorszego ukrwienia narządów;
  • miażdżyca mózgu powoduje początkowo drażliwość, łatwe męczenie się, wraz z rozwojem choroby zaś następują kłopoty z pamięcią, zmiana charakteru pacjenta, zaburzenia mowy, świadomości, może dojść do udaru;
  • miażdżyca naczyń wieńcowych nierzadko prowadzi do zawału serca, przy czym osoby starsze przechodzą zawał znacznie ciężej niż ludzie młodzi;
  • miażdżyca tętnic obwodowych odnosi się zazwyczaj do tętnicy brzusznej, która powodując ucisk tętnicy biodrowej skutkuje niedokrwieniem kończyn dolnych. Pacjent cierpi wówczas na ostry ból, który pojawia się w późniejszej fazie bez względu na wysiłek fizyczny, w różnych porach dnia i nocy.
Osteoporoza

Osteoporoza to choroba nazywana "cichym złodziejem", ponieważ przez wiele lat przebiega bezobjawowo, wypłukując ze szkieletu wapń. Kości staja się coraz słabsze, kruche i łamliwe oraz tracą zdolność odbudowy. Dopiero wówczas można zauważyć objawy choroby.

Na rozwinięcie się osteoporozy wpływa kilka czynników. Zaliczamy do nich: okres menopauzy (spadek stężenia estrogenów), brak ekspozycji na światło słoneczne, niedobór wapnia, niski wskaźnik BMI (body mass index). Jednak badania wykazały, że największe znaczenie ma siedzący tryb życia.

Osteoporoza wywołuje zmiany w całym kostnym szkielecie. Szczególnie dotyczą one kręgów odcinka piersiowego i lędźwiowego, szyjki kości udowej, żeber i piszczeli. Dolegliwości związane z chorobą są zróżnicowane, w zależności od stopnia zaawansowania choroby. Są to objawy łagodne, jak dyskomfort odczuwany podczas siadania i wstawania oraz ostre, manifestujące się uciążliwym bólem. Ból często występuje w okolicy kręgosłupa lędźwiowego i piersiowego. Pojawia się nagle, nawet w spoczynku, lub przy codziennych wysiłkach. Zakres motoryki kręgosłupa jest znacznie ograniczony. Ból towarzyszy także takim czynnościom jak kichanie i kasłanie i jest trudny do lokalizacji.

Bardzo groźne są złamania kości udowej, bowiem często dochodzi do powikłań ogólnoustrojowych, takich jak: sercowo-naczyniowe, nerkowe oraz oddechowe. W wyniku nich zanotowano śmiertelność wynoszącą 25% pacjentów po złamaniu kości udowej w ciągu pierwszych trzech miesięcy.

Otępienie (dementia)

Zespoły otępienne są jedną z najczęstszych przyczyn utraty zdolności do samodzielnego życia u osób starszych. Chorzy z występującymi zespołami otępiennymi wymagają zaangażowania olbrzymich sił i środków przeznaczonych na stałą opiekę i pielęgnację.

Otępienie starcze
Inaczej nazywane otępieniem nienaczyniowym. Polega na postępującym i uogólnionym osłabieniu wydolności umysłowej, któremu towarzyszy rozległy zanik komórek mózgu. Powszechnie uważa się, że przebieg choroby jest tym cięższy, im znaczniejsze są zmiany strukturalne, zwłaszcza jeżeli ich wystąpienie jest nagłe. Wpływ na przebieg choroby ma również środowisko. Stałe, życzliwe i nie wymagające otoczenie działa korzystniej niż przesadna opieka osób pouczających, kontrolujących i narzucających się. Podstawowym mechanizmem obronnym w otępieniu jest zaprzeczanie własnemu upośledzeniu. Chory udziela wykrętnych odpowiedzi i wyjaśnień, których celem jest usprawiedliwienie własnej postawy i zachowań.
Otępienie przedstarcze
Zaczyna się znacznie wcześniej, tj. już około 50 roku życia i postępuje szybciej. Towarzyszą mu określone zmiany morfologiczne mózgu, choć ich związek z objawami choroby nie jest zupełnie jasny. Proces chorobowy przybiera najczęściej postać wspominanej wyżej choroby Alzheimera.
Otępienie miażdżycowe
Często nazywane wielozawałowym. Jest skutkiem ognisk rozmiękania w substancji białej lub jądrach szarych. Amnezja jest niecałkowita, wybiórcza. Stany pomroczne występują częściej w nocy. Objawem choroby jest chwiejność emocjonalna. Zaburzeniom psychicznym towarzyszą inne objawy miażdżycowe. Średnia wieku chorych jest niższa niż w otępieniu starczym.
Cukrzyca

Dotyka wiele starszych osób. Głównie jest to cukrzyca typu 2 nazywana starczą. Może rozwijać się przez wiele lat nie dając o sobie znać. Niepostrzeżenie prowadzi do uszkodzenia narządów wewnętrznych. Dotyka serce, nerki, zmysł wzroku, uszkadza nerwy i inne. Charakterystyczny element to podwyższone stężenie poziomu cukrów we krwi. Powodem powstawania cukrzycy jest zmniejszająca się produkcja insuliny przez organizm. Zachorowalności sprzyja wiek powyżej 60 lat. Choroba często ma podłoże genetyczne.

Do najczęściej obserwowanych objawów zaliczyć można nadmierne pragnienie, nadmierne oddawanie moczu, utrata masy ciała, pogarszanie się wzroku, osłabienie, zmiany skórne, zaburzenia czucia, infekcje układu moczowego i inne. Pierwszym objawem niewykrytej cukrzycy może być zawał serca, niewydolność nerek, czy wylew.

Diagnostyka sprowadza się do określenia poziomu cukru we krwi żylnej. Najlepiej wykonywać ją na czczo w porze porannej. W zależności od wyników badanie powtarza się, a jeżeli badanie nie wskaże konkretnego wyniku przeprowadza się ostateczne badanie polegające na zmierzeniu poziomu cukru w jamie ustnej. Pierwsze jest przeprowadzane na czczo, a drugie 2 godziny po spożyciu słodkiego płynu. Jeżeli lekarz specjalista stwierdzi chorobę, pacjent jest kierowany na badania USG, EKG jamy brzusznej, badania laboratoryjne jak morfologia, poziom cholesterolu, frakcję nerek, badanie ogólne moczu i inne.

Choroba Alzheimera

Występuje najczęściej u osób powyżej 65 roku życia. Zdarza się jednak, że chorują na nią osoby dużo młodsze. Czasami choroba ma podłoże genetyczne, ale w wielu przypadkach czynnik ten nie ma znaczenia.

NŚredni czas trwania choroby Alzheimera wynosi 7-8 lat, chociaż niektórzy chorzy żyją nawet do 20 lat. Choroba Alzheimera jest postępującą, wyniszczająca chorobą otępienną. Jej początek może zaznaczyć i objawiać się zwykłym zapominaniem. Jednakże w ciągu kilku lat uszkodzenie pamięci staje się tak doszczętne, że całkowicie niszczy zdolność człowieka do samodzielnego funkcjonowania. Dokonuje się upośledzenie funkcji poznawczych w tak szerokim zakresie, że prowadzi do powstania trudności ze znalezieniem słów, zaburzeń percepcji wzrokowej oraz do zaburzeń oceny i myślenia. W zaawansowanej chorobie utracona zostaje nawet pamięć autobiografii i paObjawy choroby Alzheimera są początkowo trudne do uchwycenia, tym bardziej, że wiele innych chorób wieku starczego ma podobne. Zaczyna się od kłopotów z pamięcią, orientacją w terenie, rozpoznawaniem osób, trudnością w formułowaniu myśli, utratą wcześniej nabytych umiejętności, natręctwem pewnych obsesji, zaburzeń snu. Najczęściej te dolegliwości przypisuje się demencji starczej, ale może się okazać, że utracone zdolności, informacje, nigdy już nie wrócą, wtedy wszystko zaczyna wskazywać na to, że mamy do czynienia z chorobą Alzheimera. Gdy choroba jest rozwinięta, leczenie nie jest w stanie jej cofnąć. Pomóc można choremu poprzez właściwa opiekę, mobilizowanie do wysiłku intelektualnego i samodzielnego wykonywania podstawowych czynności tak długo jak to możliwe oraz poprzez i zapewnienie poczucia bezpieczeństwa.

Jedną z najważniejszych spraw jest uregulowanie potrzeby snu. Każdy inaczej reaguje na leki uspokajające i nasenne. Zanim lekarze trafią na właściwy preparat mogą minąć miesiące. A pomieszanie dnia z nocą dla opiekunów chorych na Alzheimera bywa najbardziej uciążliwe.

Choroba Parkinsona

Choroba Parkinsona to bardzo częste schorzenie neurologiczne które dotyka osoby po 60 roku życia, zaliczane do najbardziej rozpowszechnionych chorób zwyrodnieniowych ośrodkowego układu nerwowego.

Istotą choroby są zmiany degeneracyjne w części zbitej istoty czarnej śródmózgowia, przejawiające się zanikiem neuronów barwnikowych. Do objawów choroby zlicza się: wzmożone napięcie mięśniowe i sztywność, drżenie spoczynkowe, spowolnienie i ubóstwo ruchowe, niestabilność postawy ciała oraz zaburzenia odruchów podstawowych. Początek choroby Parkinsona zazwyczaj jest nieuchwytny, a obraz kliniczny rozwija się stopniowo i powoli, chory wykazuje wzrastającą sztywność mięśni, zubożenie ruchów mimicznych, brak balansowania rąk i ciężałość kończyn przy chodzeniu, zaznacza się drżenie palców, rąk i przegubów, przegubów niekiedy również głowy, mowa staje się spowolniona i monotonna. Choroba ma charakter postępujący i prowadzi na przestrzeni lat do całkowitego zniedołężnienia chorego.

Choroba zwyrodnieniowa stawów

Choroba zwyrodnieniowa stawów rozwija się jako niepozapalne zmiany, tzw. athropatie. Choruje na nią ok. 50% dorosłych. Obejmuje zmiany radiologiczne i dolegliwości z nimi związane. U chorego tworzą się zmiany chorobowe chrząstki stawowej. Traci ona swoją gładkość, pęka. Ubytki chrząstki odsłaniają powierzchnie stawowe. Tkanka kostna powierzchni stawowych grubieje tworzą się wały i narośle kostne, tzw. osteofity. W stawach o dużej ruchomości zwyrodnienia dotykają także ścięgien mięśniowych. Ścięgna zbudowane z włókien kolagenowych pękają, umożliwiając tym samym szerzenie się zmian zwyrodnieniowych na struktury przyległe jak więzadła i torebka stawowa.

Choroba zwyrodnieniowa stawów może rozwijać się samoistnie lub wtórnie, w wyniku następstw stanów chorobowych, uszkadzających chrząstkę (na przykład: urazy, zaburzenia metaboliczne i neuropatyczne). Natomiast jej forma pierwotna częściej pojawia się u kobiet lub osób genetycznie obarczonych tendencjami do rozwijania tej wady.

Objawami choroby zwyrodnieniowej są przede wszystkim ból i ograniczenie motoryki. Początkowo ból występuje podczas ruchu i ustaje podczas spoczynku. W stadium zaawansowanej choroby, ból może pojawić się nagle, nawet podczas spoczynku. W stanie ostrym zapalenie przenosi się nawet na błonę maziową. Choroba ta nie kończy się kalectwem, ale gdy dotyka stawów biodrowego lub kolanowego, może w znacznym stopniu uniemożliwić wykonywanie ruchów w tych stawach.

Zwyrodnienie w obrębie stawów biodrowych przejawia się bólem, zmniejszeniem motoryki i trudnościami w chodzie. Ból może promieniować do okolic pośladkowych, pachwinowych, nawet kolanowych. Początkowo ból pojawia się w ruchach rotacyjnych, później podczas każdego ruchu.

Choroba zwyrodnieniowa w obrębie stawu kolanowego charakteryzuje się bólem, zmniejszoną motoryką. Czasami powstają wysięki. Ból pojawia się szczególnie podczas zmiany pozycji siedzącej na stojąca oraz podczas schodzenia ze schodów. Jest on wynikiem odpowiednio niezgodności rzepkowo-udowej oraz udowo-piszczelowej.

Zaćma starcza (inaczej starcze zmętnienie soczewki).

Objawia się różnymi zaburzeniami wzroku, zależnymi od umiejscowienia zmętnień. Chorzy skarżą się początkowo na widzenie jak przez mgłę lub w otoczkach barwnych, by w zaawansowanym stadium odbierać już tylko wrażenia świetlne. Zaćma starcza rozwija się zwykle po 45 roku życia i dzieli się ją na dwa typy w zależności od miejsca, w którym rozpoczyna się proces zmętnienia soczewki: zaćma korowa lub jądrowa. Rozwija się powoli pod wpływem stopniowej denaturacji i koagulacji białka soczewki. Po upływie pewnego czasu dochodzi do nieodwracalnego zmętnienia całej soczewki. Ten rodzaj zaćmy dotyczy najczęściej obu oczu, przy czym rzadko zdarza się by proces przebiegał w obu oczach jednocześnie. Proces zmętnienia może trwać od kilku miesięcy do kilku lat, a gdy stadium jest zaawansowane, zmianę chorobową soczewki można obserwować gołym okiem - kolor źrenicy zmienia się z czarnego na szarobiały.

Jaskra (glaukoma)

Zespół chorób oka o różnych przyczynach; charakteryzuje się zwiększeniem ciśnienia śródocznego (wewnątrzgałkowego), zaburzeniami w krążeniu krwi w oku, postępującym upośledzeniem funkcji wzroku w związku z zanikiem i degeneracją nerwu wzrokowego oraz późniejszym ograniczeniem pola widzenia.

Przebieg choroby jest początkowo najczęściej bezobjawowy i bezbolesny. U części osób z jaskrą mogą występować okresowe napadowe bóle oczu, głowy oraz wymioty, niektórzy widzą tęczowe koła. Aż u 70% chorych nie występują żadne dolegliwości a powodem zgłoszenia się do lekarza jest dopiero częściowa utrata wzroku. Skuteczna pomoc możliwa jest tylko w początkowym okresie choroby. Szczególne znaczenie ma więc szybkie rozpoznanie. Jest ono możliwe dzięki rutynowym, bezbolesnym badaniom okulistycznym (m.in. badania dna oka, ciśnienia wewnątrz gałki ocznej, pola widzenia). Zaćmę możemy leczyć tylko operacyjnie przez wszczepienie nowej soczewki. Wskazania do tego typu leczenia są zależne od stopnia obniżenia ostrości wzroku.

Głuchota starcza

Jest to głuchota występująca w związku ze starzeniem się organizmu. Jest zjawiskiem fizjologicznym i polega na stopniowym pogarszaniu się zdolności słyszenia. Jest to najczęstsza forma osłabienia słuchu. Charakterystycznym objawem głuchoty starczej jest upośledzenie słyszalności tonów wysokich, przy zachowanym słyszeniu niskich. Zmiany słuchowe są najczęściej obustronne.

Źródło: http://www.doz.pl/, http://www.choroby.senior.pl/, http://www.wikipedia.org/

Jeśli zdecydowałeś się na wyjazd do Niemiec, powinieneś wiedzieć nieco o kraju, tamtejszych obyczajach i sposobie bycia. Przeczytaj poniższy niezbędnik, a na pewno będzie ci łatwiej w pierwszych dniach za granicą.

Niemcy należą do strefy Schengen, zatem przy przekraczaniu granicy będziesz potrzebować jedynie dowodu osobistego. Na dłuższy pobyt za granicą warto jednak wziąć ze sobą również paszport.

Język niemiecki należy do dużej grupy języków germańskich. Na terenie całego kraju występują liczne dialekty. To właśnie dialekt u większości Niemców zdradza, z którego regionu pochodzą. Język niemiecki jest drugim najbardziej rozpowszechnionym językiem w Europie (po języku angielskim), jest on mową ojczystą dla około 110 mln osób.

Jeśli chodzi o religię, to Niemcy dzielą się na ewangelicką północ i katolickie południe. W dużych miastach istnieją też liczne społeczności muzułmańskie, które jednak wywołują wiele kontrowersji w niemieckim społeczeństwie i choć są oficjalnie akceptowane, to jednak duża część Niemców podchodzi do nich z nieufnością albo niechęcią. Na północy udało się oddzielić religię od życia publicznego i polityki, jest w sumie niezauważalna i nie gra roli w życiu codziennym. Południe niemieckie (Baden-Württemberg, Bayern, Rheinland-Pfalz, część Sachsen) za to bardzo przypomina Polskę, gdzie kościół katolicki ma bezpośredni wpływ na życie, a rządy sprawuje konserwatywna, prawicowa, katolicka partia (CSU).

Zwyczaje są na ogół podobne do Polskich. Najbardziej widoczne różnice to takie, że pań nie całuje się w rękę, a zamiast klaskania uderza się pięścią w stół.

W odżywianiu Niemców dużą rolę pełni chleb. Uważa się, że Niemcy są krajem, w którym istnieje najwięcej różnych gatunków chleba. Kuchnia niemiecka jest bardzo pożywna, królują w niej ziemniaki i wieprzowina. Mięsa wieprzowego używa się do wyrobu kiełbasy (Wurst), która jest nie tylko popularną przekąską, ale i podstawowym elementem kuchni. W Niemczech istnieje ponad 300 gatunków chleba i ponad 6 tysięcy gatunków piwa. Podczas Oktoberfest padają „rekordy piwne” – w Europie jedynie Czesi piją więcej piwa w przeliczeniu na jednego mieszkańca. Z kolei kawa w Niemczech cieszy się znacznie większym uznaniem niż herbata.

Drogi są dobre a ich sieć bardzo gęsta. Niemcy to naród chyba najbardziej zmotoryzowany w Europie, dlatego korki i duże natężenie ruchu nie powinny nikogo zdziwić.

Niemcy są bardzo przywiązani do czasu, nie tolerują spóźnień, nie wchodzi w grę żaden „studencki kwadrans”. Jeśli umawiamy się pracodawcą czy znajomymi i nie chcemy zrobić na nich złego wrażenia, należy przybyć na miejsce punktualnie lub telefonicznie uprzedzić o ewentualnym spóźnieniu.

Nasi zachodni sąsiedzi lubią porządek, a co za tym idzie – działanie według planu. Po przyjeździe do domu podopiecznego warto ustalić, w porozumieniu z rodziną i Seniorem, ramowy plan dnia, którego będziemy się trzymać w naszej codziennej pracy.

Niemcy są ludźmi powściągliwymi w okazywaniu uczuć czy emocji. Wolą od razu przejść do interesów, niż poświecić część spotkania na wzajemne poznawanie się, czy wymianę uprzejmości. Nie posądzajmy ich zatem o nieżyczliwość czy brak gościnności, ale zaakceptujmy fakt, że na stworzenie przyjacielskiej relacji potrzebują więcej czasu. Również nasi podopieczni mogą wydać się nam na początku szorstcy. Musimy jednak zrozumieć, że wpuszczenie pod swój dach obcej osoby to często sytuacja trudna i krępująca, dlatego dajmy seniorowi czas na oswojenie się z nami. Kluczem do sukcesu jest cierpliwość, wzajemna wyrozumiałość i, przede wszystkim, uśmiech.

Na pewno zastanawiasz się, co ze sobą zabrać. Pamiętaj, że wyjeżdżasz na kilka miesięcy, zatem dobrze przemyśl zawartość swojej walizki, a unikniesz nieplanowanych wydatków na miejscu.

Klimat w Niemczech zbliżony jest do polskiego, zatem nie musisz uzupełniać swojej garderoby o nowe ubrania – na pewno wystarczy Ci to, co masz w szafie. Dostosuj zawartość swojego bagażu do pory roku, w której wyjeżdżasz.

Z ubrań spakuj te rzeczy, w których czujesz się najlepiej. Niech będą to wygodne stroje, w jakich chodzisz na co dzień. Warto zabrać również jeden lub dwa komplety elegantszych ubrań, na wypadek wizyty w restauracji czy wyjścia do teatru.

Oprócz wyjściowego eleganckiego obuwia oraz butów, w których chodzisz na co dzień, np. na zakupy, przydadzą się domowe kapcie.

Warto wziąć również drobiazg, który będzie przypominać Ci dom i sprawi, że poczujesz się w nowym miejscu nieco pewniej. Może to będzie ramka ze zdjęciem Twoich bliskich albo ulubiony kubek, w którym codziennie pijesz herbatę?

Warto wziąć ze sobą dobrą książkę lub krzyżówki, które umilą nam podróż i pozwolą na chwilę relaksu.

Nie zapomnij spakować apteczki, w której znajda się podstawowe lekarstwa, takie jak tabletki od bólu głowy, brzucha czy coś na gardło. Koniecznie zabierz leki, które zażywasz regularnie!

AddThis

Dodaj